In gedachte

- "In gedachte" geeft u de mogelijkheid om uw dieren die zijn heengegaan een laatste eerbetoon te geven.
- Stuur de gegevens (diernaam, geboortedatum, sterftedatum en rede) met één foto van uw heengegaan dier naar e-mailadres "w4a.in.gedachte@outlook.com".

2

Nolan

02/03/2012 - 20/12/2020

Afscheid nemen bestaat niet ...

Ja dank u Marco, het bestaat wel en het doet pijn, het rukt je hart uit je lijf en zet je leven compleet op de kop.

Onlangs moest ik mijn allereerste hond afgeven, mijn soulmate, mijn rots in de branding en niets maar dan ook niets kon me voorbereiden op die pijn.

Hoe ga je daar mee om? Hoe ver laat je het gaan? Hoe kan je verder met je leven terwijl je leven eigenlijk even stil ligt en nooit meer hetzelfde zal zijn?

Iedereen gaat natuurlijk anders om met die pijn, deze tekst is of hoeft geen draaiboek te zijn. Ik hoop gewoon op 1 of andere manier een steun te zijn.

Met Nolan had ik hoe cru het ook klinkt 'het voordeel' dat ik wist dat het er aan kwam. Ik kende Nolan door en door en ik zag hem de laatste week zieker en zieker worden en langzaam uitdoven. Voor mij was het dan ook simpel, ik legde mijn zaak stil, ik vroeg verlof op mijn 2de job en we vertrokken voor een laatste dag naar het Buitenverblijf waar hij altijd zo gelukkig was.

Nolan voelde dat wij wisten dat hij niet meer kon en hij reageerde daar met een rust en dankbaarheid op die nauwelijks te verwoorden valt.

Ik hoor zo vaak verhalen van mensen die bezig blijven met behandelen en achteraf spijt hebben dat ze 'te ver' zijn gegaan en eigenlijk niet mooi afscheid konden nemen. Ik wist al heel lang nog voor dat Nolan ziek werd dat ik het zo niet wilde. Mijn eigen verdriet moet op die moment wijken voor wat mijn hond voelt en wat hij wil. Nolan kreeg enkel nog medicatie die symptomen verlichten en we zorgden er voor dat hij voor zijn laatste weekend volledig pijnvrij kon zijn.

Aan alles werd toegegeven...dat wilde ook zeggen dat we alle hondse regels gewoon overboord gooiden en dat hij de chocomousse kreeg die hij al jarenlang wilde. Hem zo genietend dat potje zien uit lebberen was een cadeau op zich.

Voor de nacht legden we matrassen op de grond en sliepen samen met Nolan in onze armen, de 5 andere honden ook bij ons. Nolan heeft genoten van die nacht, was zo rustig, zo ontspannen.

We namen hopen foto's, deden een laatste wandeling die hij nog aan kon, weer hopen duidelijke afscheidsfoto's en eindigden de dag zoals we zo vaak deden als van het buitenverblijf kwamen. Ne Mc Drive en onze vriend genoot van frietjes, stukjes hamburger enz...

Natuurlijk hoopten we dat hij nog wat langer zou meekunnen en dat er een mirakel zou bestaan maar dat innerlijke gevoel hé...zaterdagnacht ging Nolan enkel achteruit en zondag was het duidelijk. Hij nam echt afscheid, alle andere aanwezige honden en katten samen met hem en met ons. We konden niet anders dan de dierenarts bellen en hem laten inslapen.

We namen onze vriend weer mee naar het buitenverblijf waar hij zo graag was en gaven hem daar zijn laatste rust plek, we maakten er een mooi ritueel van met de vuurkorf (Nolan had het graag altijd lekker warm) aten Oliebollen op hem (zijn bijnaam was Oliebol) en dronken bananenjenever.

Ik heb de ogen uit mijn kop geweend maar tegelijkertijd voelde het zo mooi en zo rustig. We hebben letterlijk alles nog gedaan, een mooier afscheid kon niet. Verbondenheid zorgt er voor dat je kan doen wat nodig is voor je hond, dat je kan doen wat je hond wil, dat je, je eigen verdriet opzij kan zetten tot het echt voor bij is.

De dagen en weken er na zagen zwart... dood is dood, een mega leegte die je niet kan opvullen. Blijven werken, blijven vechten en tegelijkertijd kapot gaan. Door die pijn moet je alleen, er bestaan geen woorden die verzachten. Opmerkingen zoals je hebt toch nog een hond zijn dooddoeners letterlijk. Sam kan de leegte van Nolan niet opvullen, trouwens zij treurde ook ontzettend.

Het is pas toen ik aan mezelf erkende en aanvaardde dat ik verdriet had en dat ook mocht hebben dat het stil aan beter begon te gaan. Zelfs mijn dichte omgeving kon niet helpen of rust brengen.

Ik brandde kaars na kaars voor Nolan, bleef hem elke avond slaapwel wensen tot ik aanvoelde dat dat niet meer nodig was.

Naar mijn gevoel wordt verdriet echt op een bepaalde manier 'verlicht' als je weet dat je letterlijk alles hebt gedaan in het luisteren naar je hond en daar op inspelen. Als je weet dat je niet te ver bent gegaan om je eigen verdriet uit te stellen, als je weet en voelt dat de ziel van je hond na zijn dood rustig is en dat het 'ok ' is.

Het hangt hier vol foto's van Nolan maar na 2 maanden loop ik daar met een glimlach langs, ga is met een vinger over die foto, en denk al eens ja die tanden waren toch groot of hij was me toch een gekke hond. De gedachte 'verdomme ik wou dat je hier terig was' komt evengoed nog maar die probeer ik meteen om te draaien. Ik zou in die gedachte kunnen blijven hangen maar dat helpt niet simpelweg omdat Nolan nooit meer zal terugkomen op een lijfelijke manier. Ik zal zijn heerlijk lijf nooit meer kunnen aaien, ik zal nooit meer een lebber van hem krijgen, hij zal nooit meer rustgevend in mijn armen komen slapen en willen of niet ik moet daar toch mee om.

Ik draai die gedachte dan ook zo snel mogelijk naar 'Nolan is wel nog bij mij maar op een andere manier'. Onze zielen zijn van dag 1 verbonden geweest, Nolan was letterlijk mijn verlengde. Wie over mij sprak, sprak over Nolan. Die zielenverbinding blijft maar op een ander niveau. Hij is wel degelijk vrij want het laatste wat ik wilde was zijn ziel hier houden en net dat maakt dat de verbinding op een gezonde manier blijft.

Nolan is hoe dan ook een 'oude' ziel. De hond die hij was maakte dat duidelijk, een ziel met ervaring, rust, stabiliteit die hij ook kon doorgeven. Ik ben er vrijwel van overtuigd dat dit het laatste aardse leven was van Nolan. Hij moest gewoon nog 8,5 jaar lang een gek mens recht houden tot die zelf vooruit kon.

Wat het ook moge zijn... verdriet mag, rouwen mag, wenen mag, roepen en gillen mag zolang het op een dag maar een plekje krijgt en de rust weerkeert.

1

Zora

01/05/2011 - 05/09/2016

Ongeacht hoe kort je bij ons ook was,... hopen we dat je in die laatste dagen toch nog enige momenten van rust en vriendschap hebt gekend!